Just another WordPress.com site

ไปแอ่วสุโขทัย: คนเมืองกรุงหลงเสน่ห์เมืองเก่า (1)


ตั้งใจจะไปนานแล้วอ่ะ สุโขทัย เพราะ

1) นับจากเดือนมกรา ที่ไปเกาะเต่า ก็ไม่ได้ไปเที่ยวแบ็คแพ็คอีกเลย

2) เกิดมา 30+ ปี เฮ้ยสุโขทัยเป็นเมืองมรดกโลก แถมเป็นราชธานีแห่งแรกของสยามเลยนะเฟ้ย ไม่ไปได้ไง!

3) ผมมีเรื่องคาใจบางอย่าง แบบว่า ถ้าไม่ได้ไปแล้วมันติดค้างน่ะ (อันนี้เพื่อนสนิทบางคนเคยรู้แล้ว แต่ขอไม่เล่าละกัน ว่าเรื่องอะไร? 555)

ช่วงนี้พอดีมันเป็นช่วงรอยต่อรับจ๊อบของผม และด้วยความที่คิดไว้นานแล้วว่าอยากจะไปสุโขทัยตอนหน้าหนาว

พองานยังไม่เข้าปุ๊บ ก็ตัดสินใจ “ไอ้เสือบุก!” ทันที

เดี๋ยวนี้เราขี้เกียจอ่ะ แบบว่าหาข้อมูลไปนิดๆ หน่อยๆ พอ แล้วกะจะไปลุยเอาดาบหน้า (เราว่าแบบนี้มันสดใหม่ เร้าใจดีนะ 555)

จาก กทม. ก็เลือกรถรอบสุดท้ายเลย 4 ทุ่มครึ่ง จะได้ไปถึงเช้า ๆ เลย ไปหาโรงแรมเสร็จแล้วจะได้เที่ยวต่อ

จองรถบัสได้รถของเครือเจ๊เกียวโดยไม่รู้ตัว (เชิดชัยทัวร์อ่ะ พึ่งรู้ตอนไปเสม็ด เพื่อนอุ้ยบอกมา คือถ้ารู้จะได้ไม่นั่ง 555)

แต่รถเจ๊เกียวก็ไม่ได้เลวร้ายมากมายนักหรอก เพียงแต่เบาะมันไม่นุ่มอ่ะ ช่วงแรกๆ เจ็บหลังมากๆ

แต่อย่างอื่นก็อะเค รถวิ่งตรงเวลา คนขับขับดี แถมมีแวะพักให้เอาหางตั๋วไปแลกกินข้าวได้อีก

(ขนมเจ้าประจำบนรถเจ๊เกียวคือ “ดิวเบอรี่” ไส้แจม เอ้ย แยม… 555)

DSCF6081

จากหมอชิต 2 ไปถึงขนส่งสุโขทัยตี 5 เศษๆ(ตามกำหนดเวลาเป๊ะๆ คือภายใน 7 ชั่วโมง)

แล้วก็พลันตระหนักได้ว่า… “ไอ้เบอท มึงมาถึงเร็วเกินไปเว้ยเฮ้ย!” 5555

คือแบบว่ายังเช้ามืดอยู่เลย แล้วทั้งๆ ที่นอนบนรถมาตลอดทาง แต่มันแบบว่าเพลียอ่ะ บัสแล็ค ทำนองนั้น

เดินหาโรงแรมแถวๆ ขนส่ง แต่โก่งราคาเป็น 2 เท่าตัวหมดเลย (อันนี้ถ้าเข้าข้างพวกเขา คือเราไปตอนก่อน 6 โมงเช้าไง เขาเลยอาจจะคิดเบิ้ลไปอีกวันก็ได้)

คือที่จริงมันก็ไม่ได้แพงเว่อร์ดอก แถมสภาพตอนนั้นอยากได้ที่พักจะตายโหง แต่ด้วยความเป็นคนไม่ชอบถูกเอาเปรียบ และในฐานะนักเที่ยวแบ็คแพ็ค มันแบบว่า… “เฮ้ย ถ้ายอมง่ายๆ ให้กับที่แรกปุ๊บ มันเหมือนหมูในอวยอ่ะ มันต้องมีสำรวจ เปรียบเทียบราคากันหน่อย”

ก็เลยตัดสินใจวัดดวง นั่งรถมอไซค์รับจ้างเข้าตัวเมือง(40 บาท) เผื่อจะมีชอยซ์มากกว่านั้น

ทีแรกพอไปถึงนี่แทบเงิบเลยฮะ พี่วินแกส่งลงตรงเลยสะพานพระร่วง แถวๆ หน้าโรงแรมชินวัฒน์ (ตอนนั้นในใจแอบคิดว่า “พี่แกฮั้วกับโรงแรมนี้อ๊ะป่าววะ?” 555)

ด้วยความที่พ่อแม่สอนไม่ให้ไว้ใจคนแปลกหน้า ก็เลยลองเดินสำรวจหาโรงแรมแถวๆ นั้นอีกพักเล็กๆ เจอโรงแรมริเวอร์วิว (นี่ก็ราคาไม่แพงมาก) แล้วก็ไปเจอตลาดเช้ามืด แวะนั่งกินไข่ลวก+ชาเย็นเอาแรง

DSCF6090

ณ ตอนนั้นตี 5 ปลายๆ แล้ว แขกเมืองหน้าใหม่อวดเก่งอย่างเราก็เริ่มหมดฤทธิ์ ก็เลยเดินย้อนกลับไปโรงแรมชินวัฒน์ แบบว่า… “ไม่ลองไม่รู้วะ” (ราคายังไม่ได้ถามเลย แล้วจะรู้ได้ไง? 555)

ปรากฏว่าไม่แพงฮะ ห้องแอร์ 350 ห้องพัดลม 250 เผอิญห้องแอร์เต็ม ก็เลยเอาห้องพัดลมนี่แหละ นาทีนั้นถ้าโรงแรมนี้ชาร์จเบิ้ลแบบโรงแรมแถวๆ ขนส่ง เราก็คงยอมจ่ายแล้วแหละ แต่ว่าไม่เลย! เขาก็คิด 250 เท่าเดิมนั่นแหละ (ขนาดตอนเช้าตื่นมาเรายังไปถามย้ำ พนักงานเขาก็ตอบแบบซื่อๆ สำเนียงเหน่อๆ แบบคนเหนือว่า “ยังไม่ได้ค้างคืนเลย ก็ 250 ครับ” จุดนั้นทำให้เราเริ่มเกิดความรู้สึกประทับใจกับเมืองนี้เสียแล้ว!)

DSCF6272

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s