Advertisements

Just another WordPress.com site

มีเธออยู่ในส่วนลึก



บ่ายแก่ๆ วันหนึ่ง บนถนนหลวงในชนบทที่ร่มรื่น

การจราจรในเส้นเข้าเมืองสะดุดเล็กน้อย เนื่องจากมีการตั้งด่านตรวจ

รถที่จ่อคิวต่อไป เป็นรถเก๋งรุ่นกลางเก่ากลางใหม่ ข้างในมีหนุ่มสาวนั่งคู่มาด้วยกัน ทั้งคู่ใส่แว่นกันแดด

คุณตำรวจตรวจดูแล้วไม่พบพิรุธอันใด จึงกล่าวขอบคุณและปล่อยรถคันนั้นไป

“แหม ขยันกันจังเลย ว่าแต่ไม่รู้เค้าตรวจจับอะไรกันเนอะ ริน?”

ฤทธิ์ ชายเจ้าของรถถามแฟนสาว แต่เธอนิ่งเฉย ไม่โต้ตอบ

“ว้า สงสัยจะหลับ… ทีตอนขามางี้ ปากไม่ว่างเลย เถียงชั้นฉอดๆ”

ฤทธิ์แซวแฟนสาวที่กำลังหลับอยู่ เขายื่นมือซ้ายไปลูบหัวเธอเบาๆ ก่อนจะขยับมือมาเปิดเพลงบนหน้าปัด แล้วเพลง Strawberry Fields Forever ของวงเดอะบีเทิลส์ ก็ค่อยๆ ดังแว่วขึ้นมา…

= = = = = = = = = =

ย้อนกลับไปไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านั้น…

ฤทธิ์กับรินยังอยู่ที่บ้านบนเนินเขา บ้านเกิดของฤทธิ์ที่รินพึ่งได้มาเยือนเป็นครั้งแรก

สำหรับแขกเรือนอย่างรินแล้ว มันน่าประทับใจไม่น้อย เพราะนี่เป็นบ้านสวนที่งดงามและร่มรื่น ตัวบ้าน 2 ชั้นขนาดใหญ่กำลังดี ทาสีสวยสด บริเวณบ้านกว้างขวาง มีสระน้ำและสวนที่ได้รับการดูแลตกแต่งอย่างดีโดย “ลุงอาจ” คนสวนคู่บ้านวัยชรา

แต่ในขณะเดียวกันเธอก็คิดว่าบ้านหลังนี้ดูวิเวกวังเวงชอบกล นอกจากเธอ แฟนหนุ่ม และคนสวนแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นอีกเลย แถมยังไม่มีบ้านใกล้เรือนเคียงอีกต่างหาก กว่าจะออกไปเจอบ้านคนก็ต้องเดินหรือขับรถไปเป็นกิโล

รินนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอแหงนมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นฤทธิ์กำลังคุยกับลุงอาจอย่างสนิทสนมอยู่ใกล้ๆ กับแปลงต้นไม้ที่มีต้นไม้สูงใหญ่ลดหลั่นกันไปเหมือนกับนักเรียนที่ยืนเรียงแถวตามลำดับไหล่

รินพอจะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าพ่อยอดขมองอิ่มของเธอนั้นโปรดปรานต้นไม้แค่ไหน สังเกตได้จากตอนแวะเวียนไปบ้านของพ่อหนุ่มในเมืองกรุง ซึ่งมีพืชพรรณนานาชนิดเท่าที่พื้นที่จะอำนวย โดยเฉพาะพวกไม้กระถาง แถมพ่อหนุ่มยังทำตัวเป็นชาวนาเมือง ทำเพิงเพาะเห็ดเล็กๆ อีกต่างหาก

ระหว่างนั่งรออยู่ในบ้าน รินแก้เซ็งด้วยการสำรวจตรวจตราสิ่งของในห้อง เธอเจอสมุดภาพการ์ตูนเล่มหนึ่งวางอยู่บนชั้น พอหยิบมาเปิดดูแล้วก็มีรูปถ่ายร่วงผล็อยลงบนพื้น แต่ยังไม่ทันจะหยิบดู ฤทธิ์ก็เปิดประตูเข้ามาพอดี

“อยู่คนเดียว เหงามั้ยริน?” ฤทธิ์เอ่ยถาม

“ไม่หรอก สบายๆ น่ะ” รินยิ้มตอบ

“หิวรึยัง? ป่ะ เดี๋ยวจะพาไปกินของอร่อยๆ กัน!” ฤทธิ์ชักชวน

= = = = = = = = = =

ตอนพลบค่ำ คู่รักหนุ่มสาวไปกินร้านอาหารริมแม่น้ำ บรรยากาศเป็นไปด้วยดี

รินที่กำลังครึ้มๆ ก็นึกสนุกเอ่ยถามความหลังในวัยเยาว์ของฤทธิ์

“นี่ ฤทธิ์ แฟนคนแรกของเธออยู่ที่นี่ป่ะ?”

“เอ… เรื่องนั้นชั้นก็จำไม่ค่อยได้เลย” ฤทธิ์นิ่งคิดก่อนจะตอบออกมา

“โทษที ชั้นลืมนึกไปว่าเธอเป็นโรคคนแก่ อัลไซเมอร์ หึหึ” รินหยอกเย้า

“เดี๋ยวเถอะหล่อน บังอาจมาล้อเล่นกับความทรงจำชั้นเรอะ! เดี๋ยวคืนนี้จะโดน!

ชั้นมันพวกความจำสั้น แต่รักฉันสั้นเต่อ” ฤทธิ์สัพยอกกลับ

“ฮ่าๆ ตาบ้า เออ… แล้วตอนเด็กๆ เธอเคยมีเพื่อนสนิทกะเค้ามั่งมั้ย?” รินถามด้วยแววตากระตือรือร้น

“มีอยู่คนชื่อไอ้กานต์ ซี้ย่ำปึ้กเลย” ฤทธิ์ตอบ

“ว้าว คนไม่มีเพื่อนคบอย่างเธอ มีเพื่อนสนิทกับเค้าด้วยเหรอเนี่ย?

นายกานต์นั่นคงจะโชคร้ายน่าดู”  รินกวน

“เดี๋ยวปั๊ด! แต่จะว่าไปก็จริง

ตอนเด็กชั้นก็สนิทอยู่กับมันคนเดียวนั่นแหละ ทั้งๆ ที่มันชอบแกล้งชั้นจะตาย” ฤทธิ์สาธยาย

 

“แล้วตอนนี้นายกานต์จะเป็นยังไงมั่งน้อ? เธอได้ติดต่อเค้ามั่งมั้ย?” รินถาม

“นั่นสิ ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ๆ มันก็หายหัวไปเลย ชั้นก็ยัง…”

ฤทธิ์ตอบยังไม่ทันจบ ก็พลันมีสายเข้าในมือถือของริน

 

“เดี๋ยวมานะ..”

รินพูดกระซิบกระซาบ ก่อนจะลุกไปคุยโทรศัพท์ ส่วนฤทธิ์นั่งหน้ามุ่ย ท่าทางไม่สบอารมณ์

บรรยากาศเริ่มมาคุ

= = = = = = = = = =

หลังจบมื้อค่ำ ฟ้าฝนเริ่มตั้งเค้า เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังมาเป็นระยะ

ฤทธิ์ขับรถพารินกลับบ้าน

เขาแกล้งขับรถกระตุกกระชาก จนรินตัวโคลงเคลง และกล่าวผรุสวาท

“นี่ ขับรถให้มันดีๆ หน่อยได้มั้ย?”

 

“ไหนว่าจบแล้วไง? ทำไมมันยังโทรมาอีก?”

ฤทธิ์ถามเสียงแข็ง ถ้ามองจากกระจกส่องหลัง ก็จะเห็นสายตาที่อาฆาตมาดร้าย

 

“ขอเถอะ นี่มันเรื่องของชั้น เธอก็ส่วนเธอ เค้าก็ส่วนเค้า ไม่เกี่ยวกัน” รินตอบแบบหงุดหงิด

“ลงไปเลยไป!”

ฤทธิ์จอดรถ พร้อมกับตะคอกใส่ริน

เขาผลักไสเธอลงจากรถ ฤทธิ์ทิ้งรินไว้กลางทาง ปล่อยให้เธอยืนอึ้ง ร้องห่มร้องไห้อยู่บนถนนเปลี่ยว

= = = = = = = = = =

ตัดกลับมาที่บ้านสวนของฤทธิ์

ฝนตกโปรยปราย

ฤทธิ์กำลังนั่งโอบต้นไม้ใหญ่ในแปลง โดยมีลุงอาจยืนถือร่มกันฝนให้

ฤทธิ์ร้องไห้ ระบายความรู้สึก ราวกับว่าเขากำลังพร่ำพรรณนากับต้นไม้

“ทำไม? ทำไมต้องทำกันแบบนี้ด้วย?”

 

ทันใดนั้นที่ประตูทางเข้าก็ปรากฏสาวร่างเปียกโชก ผมยาวปรกหน้า กำลังยืนเคาะประตู

 

“ลุงอาจ ช่วยจัดการด้วย”

ฤทธิ์สั่งคนสวน ก่อนจะเดินบ่ายหน้าหนีเข้าบ้าน

ส่วนลุงอาจถือร่มเดินไปรับรินที่ดูท่าทางขวัญผวา และร้องไห้กระซิกๆ เข้าบ้าน

= = = = = = = = = =

ในบ้านยามดึก…

ท่ามกลางเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงๆ รินข่มตานอนอยู่คนเดียวในห้องด้านขวา ที่เคยเป็นห้องนอนเก่าของพ่อแม่ฤทธิ์มาก่อน

ขณะที่ฤทธิ์ปลีกวิเวกอยู่ในห้องของตัวเอง

เขาเครียดจนนอนไม่หลับ เลยลุกขึ้นไปหยิบรูปแม่ที่หัวนอนขึ้นมาดู พลางนึกถึงอดีต…

พ่อของฤทธิ์ตายตั้งแต่เค้ายังเล็กๆ จำความไม่ได้

แต่เขาโชคดีที่ได้แม่ดูแลอย่างรักใคร่ทะนุถนอม

โชคร้ายก็ตรงที่แม่ผู้ที่เขารักใครพันผูกเป็นพิเศษนั้น เผอิญป่วยหนักตอนที่เขาอยู่ในวัยเบญจเพส 15-16

แม่ซึ่งเป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของเขากำลังจะจากไป…

ฤทธิ์หวนนึกถึงภาพตอนที่แม่นอนซมอยู่บนเตียงให้น้ำเกลือ โดยมีพยาบาลดูแลอยู่ที่บ้าน

เขากำลังยืนอยู่ข้างเตียง และแม่พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและอิดโรยว่า

“แม่ทรมาน อย่ายื้อไว้เลย…”

 

= = = = = = = = = =

ตัดกลับไปที่ห้องของริน ซึ่งกำลังอยู่ในห้วงฝัน…

มันเหมือนกับว่าเธอกำลังรีสตาร์ทกลับไปตอนที่ฤทธิ์ปล่อยเธอลงจากรถใหม่ๆ

แต่เที่ยวนี้ต่างจากเดิมตรงที่บรรยากาศรอบตัวดูหลอน พิลึก และน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

เธอกำลังวิ่งหนีเงามืดเป็นฝูงที่ตามกลุ้มรุมเธอ

ขณะที่รถของฤทธิ์นั้นก็วิ่งวนไปมาในฉากครั้งแล้วครั้งเล่า โดยไม่มีทีท่าว่าจะจอดรับ

จนกระทั่งเธอมายืนหอบแฮ่กๆ อยู่หน้าบ้าน โดยมีลุงอาจมายืนรอรับนั่นแหละ เงามืดเหล่านั้นถึงได้หายไป

ลุงอาจที่ดูถมึงทึงกว่าปกติ ถือตะเกียงนำทางเธอเข้าบ้านที่มืดสนิท

จากระยะไกล เธอเห็นฤทธิ์จ้องลงมาจากหน้าต่างชั้นบน หัวเราะเยาะด้วยสายตาอำมหิต

ลมพัดกรรโชกจนทำให้ต้นไม้โอนเอน ใบไม้ปลิวว่อน ส่งเสียงโหยหวนดังหวือๆๆ

แล้วจู่ๆ ระหว่างที่เดินตัวสั่นเข้าสู่ตัวบ้านนั้น เธอก็พลัดตกลงไปในหลุมลึกยาวใหญ่

ราวกับว่าลุงอาจจงใจแกล้งพาเธอมาติดกับดัก

รินร้องไห้โวยวายยกใหญ่ ตะโกนเรียกให้คนช่วย

แล้วระหว่างที่เธอแหงนมองขึ้นไปข้างบนนั้น ก็พลันปรากฏร่างลึกลับเป็นโขยงจ้องลงมา

ที่เธอเห็นจะแจ้งก็คือ 1 ในนั้นเป็นหญิงวัยกลางคน และอีก 1 เป็นเด็กชาย

“กรี๊ด!!”

เธอกรีดร้องดังลั่นพร้อมกับตื่นขึ้นมาจากฝัน

แล้วรีบวิ่งแจ้นไปเคาะประตูห้องฤทธิ์

“ปังๆๆ”

“ฤทธิ์เปิดหน่อยเถอะ!” รินเรียกด้วยเสียงตื่นตกใจ

ฤทธิ์ที่กำลังยืนพิงหน้าต่างอยู่ เดินย้อนมาเปิดประตู

ทันทีที่เปิด รินก็โผเข้ามาซบอกเขา เขาลูบหัวเธอเบาๆ

“เป็นอะไรไป?” ฤทธิ์เอ่ยถาม

“เค้ากลัวจนไม่ไหวแล้ว ขอนอนด้วยคนเถอะ” รินพูดเสียงรื้นๆ

“โถ่ แม่คุณ ขวัญเอ๊ยขวัญมา” ฤทธิ์พูดปลอบ พร้อมลูบหลังเธอ

ทั้งคู่พากันขึ้นไปนอนบนเตียง ฤทธิ์นอนหันหลังให้ รินนอนกอดเสียแน่น

เธอเอ่ยกระซิบข้างๆ หูเค้าว่า “ชั้นสัญญา ชั้นจะไม่นอกใจเธออีกแล้ว”

ฤทธิ์ยิ้มกริ่มก่อนตอบว่า “สัญญาต้องเป็นสัญญานะ ห้ามหนีชั้นไปไหนอีกเป็นอันขาด”

 

แล้วทั้งคู่ก็นอนกกกอดกันไปตลอดคืน…

= = = = = = = = = =

พอถึงตอนเช้าวันอาทิตย์ ทั้งคู่ต้องกลับเข้าเมืองเพื่อไปชีวิตมนุษย์เงินเดือนกันต่อ

ฤทธิ์และรินอยู่บนรถ โดยมีลุงอาจมายืนส่งอยู่ใกล้ๆ

“ฝากด้วยนะลุง” ฤทธิ์พูดพร้อมกับสตาร์ทรถ

“ได้ครับ ไม่ต้องห่วง” ลุงอาจตอบ

 

และไม่กี่ชั่วโมงให้หลัง พวกเค้าก็มาถึงบ้านเมืองกรุง

ฤทธิ์กำลังขะมักเขม้นกับการขุดหลุมลงกล้าไม้

เขาขุดหลุมขนาดใหญ่ สวนทางกับต้นกล้าที่เล็กนิดเดียว

ฤทธิ์ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปพูดกับรินที่นั่งอยู่บนโซฟาในบ้าน

“รอหน่อยนะที่รัก อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”

เค้าหันกลับมาขุดดินต่อ และพูดอยู่คนเดียวว่า

“ทีนี้เธอจะได้ไม่หนีชั้นไปไหนอีก เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป ชั้นจะดูแลเธออย่างดีที่สุดเลย”

= = = = = = = = = =

บทส่งท้าย

 

ที่บ้านเนินเขาของฤทธิ์ ลุงอาจเดินเข้ามาในห้องรับแขก เตรียมจะเก็บกวาดทำความสะอาด

เขาเห็นรูปถ่ายกลับด้านตกอยู่บนพื้น จึงหยิบขึ้นมาดู มันเป็นรูปของกานต์ เพื่อนในวัยเยาว์ของฤทธิ์นั่นเอง

มันทำให้เขาพลางรำลึกถึงอดีตขึ้นมาทันควัน…

“ลูกไม่ผิด มันเป็นอุบัติเหตุ!” แม่ของฤทธิ์คุกเข่ากอดลูกชายที่กำลังนิ่งอึ้ง หล่อนตีโพยตีพาย

เหตุเกิดที่บ่อน้ำในบ้าน ระหว่างที่เด็กทั้งสองกำลังเล่นน้ำกันในสระ ฤทธิ์เอาคืนกานต์ที่แกล้งเขาแรง

ด้วยความโมโห เขาจับกานต์กดน้ำเสียนาน โดยไม่รู้ว่ากานต์ว่ายน้ำไม่แข็ง…

“นายอาจ ช่วยจัดการด้วย!” คุณนายกำชับ

“แต่ว่า.. มันจะดีเหรอครับ?” ลุงอาจย้อนถามด้วยความหวาดหวั่น

“ชั้นสั่งให้ทำก็ทำ เอ้านี่ เอาไปเท่านี้ก่อน” คุณนายขู่สำทับ พร้อมกับควักเงินหมดทั้งกระเป๋ายัดใส่มือลุงอาจ

ลุงอาจจำใจทำด้วยความเกรงใจเจ้านาย และด้วยความเกรงใจในเงินตรากับบารมีของหล่อนซึ่งมีพ่อเป็นคนใหญ่คนโต

แล้วเรื่องที่เด็กชายชื่นกานต์หายตัวไปก็ถูกปิดเงียบ ชาวบ้านแถบนั้นเข้าใจว่าหนุ่มน้อยหายสาบสูญ…

= = = = = = = = = =

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s