Just another WordPress.com site

Hello 2010, Goodbye 2009


"ปีที่ผ่านมาเราทำอะไรไปบ้าง?"…….
ช่วงปีหลังๆผมมักจะตั้งโจทย์ดังกล่าวกับตัวเองตลอด ประเมินว่าเราได้ทำอะไรไปบ้าง? และถ้าเป็นไปได้ก็อาจจะคิดล่วงหน้าสำหรับปีต่อไปด้วย (แต่ปีนี้ยังคิดสิ่งใหม่ๆหรือแผนที่เป็นรูปธรรมสำหรับปีหน้าไม่ออกเลยแฮะ แลบลิ้น)
 
สำหรับปี 2009 ที่ผ่านมาเรียกได้ว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นกับชีวิตผม….
เข้าเลข 3 แล้ว อายุ 30 ปีพอดิบพอดี ร้องไห้ (ปีต่อๆไปก็บวกๆเข้าไป)
ในแง่ดี ปีที่ผ่านมาก็ได้ทำอะไรสำเร็จไปหลายอย่าง ได้แก่
– เข็นหนังสือ "ชำแหละ slang สำนวนอังกฤษ" ออกมาจนได้
(ถึงแม้ว่าพอออกมาจริงๆแล้ว อะไรหลายๆอย่างจะไม่ได้ดั่งใจ แต่ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์และการเริ่มต้น)
– ได้ "ภาษาญี่ปุ่นระดับ 3" เสียที
(สอบมา 3 ครั้ง 3 ปี แล้วความพยายามก็พาเราไปสู่ความสำเร็จ)
– สอบใบขับขี่มอเตอร์ไซค์ได้
(ช่วงนั้นบ้าเป็นเด็กแว้นไปพักใหญ่ นี่รอว่าถ้าได้ไปเกาะเต่าจริงๆในเดือนมกรา กะจะเช่ามอเตอร์ไซค์มาขี่)
 
ปี 2009 ที่ผ่านมาถือเป็นปีที่ดีมากปีหนึ่งสำหรับผม….
จริงอยู่หลายอย่างอาจจะน่าผิดหวัง เงินที่โดนเบี้ยวตั้งแต่ปีใหม่ 2009 ยังไม่ได้ และเงินส่วนแบ่งหนังสือล่าสุดนั้นก็ยังไม่ออก
แต่งานหลักอย่าง "งานแปล" นั้น ในปีนี้ถือว่าไปได้ดี กับบริษัทเจ้าประจำที่ปีก่อนๆอาจจะเคยมีปัญหากันบ้าง แต่ปีนี้ราบรื่นดี ป้อนงานให้เราอย่างสม่ำเสมอ ทำให้ปีนี้มีเงินใช้ไม่ขาดมือ อาจจะไม่ถึงขั้นร่ำรวยตั้งตัวได้ แต่ก็มีเงินเก็บบ้าง และมีเงินพอจะเอาไปเที่ยวเตร่และท่องเที่ยวได้อย่างสุขสำราญ ยิ้มแฉ่ง (ตรงนี้ก็ต้องขอบคุณทางบริษัทด้วยที่ช่วยให้เรามีงาน และก็ต้องขอบคุณ "คุณสุขภาพ" ที่เป็นมิตรกับเรา อันนี้สำคัญมากๆ บางคนโหมงานจนไม่ดูแลสุขภาพตัวเอง แล้วพอคุณเจ็บหนักเมื่อไรมันไม่คุ้มกันหรอก)
 
ปี 2009 เป็นปีหนึ่งที่ผมได้ผจญภัย เสริมสร้างประสบการณ์ชีวิต (สปช.)….
ในชีวิตเคยไปเที่ยวตัวคนเดียวแค่หนเดียว คือ "2 ปีก่อนที่ไปเยี่ยมเพื่อนสาวญี่ปุ่นที่พะเยา แต่นั่นก็เป็นการค้างแรมที่โรงแรมจิ้งหรีดแค่คืนเดียว"
แต่ปีนี้เป็นปีแรกที่ผมได้แบ็คแพ็คไปเกาะพะงันแบบตัวคนเดียวจริงๆ 4 วัน 3 คืน (แถมไปฟูลมูนปาร์ตี้ด้วยนะ แลบลิ้น)
นอกจากนี้เมื่อก่อนผมว่าตัวเองเป็นคนที่อยู่ในดินแดน "สีเทาโน้มไปทางขาว"
แต่ในปีนี้เรียกว่า…. ได้เข้าไปสำรวจในดินแดนสีดำมากขึ้นเรื่อยๆ
จากเมื่อก่อนที่นานทีปีหนจะไปเที่ยว เดี๋ยวนี้กลายเป็นคนที่ติดใจในแสงสียามค่ำคืน (มาเสียคนเอาตอนแก่ 555 เขินอาย)
อะไรหลายอย่างที่เราไม่เคยรู้ไม่เคยเห็น ก็ได้เข้าไปเลียบๆเคียงๆได้ไปสัมผัสกับมัน ซึ่งบางอย่างเราก็เห็นด้วย บางอย่างเราก็ปลดปลง และบางอย่างเราก็รังเกียจ! (ไม่ใช่ว่าจะสนับสนุนนะครับ แต่ความจริงคือเราต้องยอมรับว่า "มันมีอยู่" ที่สำคัญคือถ้าเราหลงเข้าไปอยู่ตรงนั้น เราต้องอยู่กับมันอย่างมีสติที่สุด ซึ่งหลายคนที่พลัดเข้าไปอยู่ในนั้นอาจจะขาดสติ ขาดความรู้ ขาดวัยวุฒิ ทำให้เกิดปัญหาสังคมมากมาย)
 
เมื่อก่อนมักจะคิดตลอดเลยว่า "ถ้า 30 เมื่อไรนี่คงต้องปล่อยวางแล้ว"….
เมื่อก่อนตัวผมเอง และเชื่อว่าหลายๆคน มักจะคิดกันว่า "คนอายุ 30 เนี่ย แก่แล้ว ถึงวัยมีครอบครัวแล้ว"
แต่จากประสบการณ์ตรงที่พึ่งผ่านพ้นมา "สำหรับผม 30 มันพึ่งเริ่มต้นน่ะครับ!"
จริงอยู่เราอาจจะไม่สด ไม่แข็งแรงสมบูรณ์เท่าตอนวัยรุ่น
แต่เราก็ไม่ได้อ่อนแอ ยังทำอะไรได้กระฉับกระเฉง ยังมีความสุข มีสติและความใจเย็นมากขึ้น มองโลกอย่างเข้าใจมากขึ้น
บางคนอาจจะต้องคิดถึงอนาคต การสร้างเนื้อสร้างตัว หรือการสร้างครอบครัวใหม่
ไม่ใช่ว่าผมไม่คิดเลยนะครับ แต่ผมว่าเราก็ไม่ควรจะให้มันมาคอยกดดันตัวเอง
เราก็แค่ทำเต็มที่ ทำเต็มกำลังของตัวเอง เท่าที่โอกาสของตัวเองจะเอื้ออำนวย (ซึ่งโอกาสของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันไม่เท่ากัน)
 
สุดท้ายนี้ก็ขอลาทีปีเก่า 2009…
อะไรที่ไม่ดี ก็ขอให้มันผ่านพ้นไป ไม่ฝังใจจำแต่ขอเก็บมันไว้เป็นบทเรียน
และสำหรับตัวเองในปีใหม่นี้ ก็อยากให้ตัวเองมีสติ และเต็มที่กับชีวิตกับการทำงานเหมือนในปี 2009
และหวังว่าตัวเองจะไม่ถลำลงสู่โลกมืดไปมากกว่านี้ด้วย แลบลิ้น
 
ยินดีต้อนรับปี 2010!!! หัวใจสีแดงหัวใจสีแดงหัวใจสีแดง
 
 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s