Just another WordPress.com site

Ponyo Ponyo… มนต์เสน่ห์ที่ยังไม่จางหาย


 
"Ponyo" อ่านว่า "ปอนโย" ใช่มั้ย? นั่นคือแวบแรกที่รู้สึกกับการ์ตูนเรื่องนี้ (แล้วก็ได้มารู้ทีหลังว่าที่จริงมันอ่านว่า "โปเนียว")
ตอนแรกก็เฉยๆรู้ว่าเป็นผลงานอะนิเมของ hayao miyazaki แต่ปกติไม่ได้เป็นคนที่ชอบเสียเงินซื้อตั๋วหนังเข้าไปดูหนังอะนิเมชั่น
แต่แล้วเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อนที่ไปดูเรื่อง inglorious basterd พอได้เห็นตัวอย่างหนังของ Ponyo พร้อมกับคำเชียร์หนาหู ก็ทำให้รู้สึกอยากไปดูขึ้นมา…
 
เรื่องย่อๆของ Ponyo ก็คือ…
ปลาทองน้อยสีชมพูหน้าคน ซึ่งที่จริงแล้วคือธิดาสมุทร ได้หนีขึ้นมาเที่ยวบนผิวน้ำแล้วเผอิญเกิดอุบัติเหตุตัวไปติดอยู่ในโหลแก้ว แต่โชคดีที่ได้ "โซสุเกะ" เด็กชายวัย 5 ขวบที่มีบ้านอยู่บนยอดเขาริมทะเลช่วยเอาไว้ ด้วยความเอ็นดูโซสุเกะตั้งชื่อให้เจ้าปลาน้อยว่า "โปเนียว" โดยที่หารู้ไม่ว่าเธอไม่ใช่ปลาธรรมดา ต่อมาฟูจิโมโตะผู้พ่อ จ้าวสมุทรที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์ ได้ขึ้นบกเพื่อมานำตัวลูกสาวสุดที่รักกลับสู่ใต้สมุทร แต่เจ้าลูกสาวจอมดื้อที่ได้ตกหลุมรักกับโซสุเกะก็หนีกลับขึ้นไปบนบกเพื่อไปหาเจ้าหนุ่มน้อยพร้อมกับกลายร่างเป็นมนุษย์ แถมยังนำอาเพศมาด้วย โดยเกาะทั้งเกาะได้ถูกกลืนอยู่ใต้น้ำทะเล…
 
ปกติแล้วผมไม่ค่อยได้ดูอะนิเมของ Ghibli อย่างเป็นจริงเป็นจังหรอกครับ ทั้งที่รู้จักค่ายนี้มานานแล้ว เรื่องเดียวที่ได้ดูจนจบจริงๆก็น่าจะเป็น hotaru no haka (สุสานหิ่งห้อย) พอได้ดูเรื่องนี้แล้วก็ทึ่งครับ เพราะมันเป็นผลงานที่ทำให้ผมนึกถึงมนต์เสน่ห์ของการ์ตูนที่เคยดูในสมัยเด็กๆอย่างเช่นของพวก walt disney ทั้งหลายนั่นแล กล่าวคือมันเป็นโลกแห่งจินตนาการที่สุดจะบรรเจิด (แถมยังนำประเด็นภัยธรรมชาติมาหยอกล้ออีกต่างหาก) ขณะที่อะนิเมชั่นของฝรั่งสมัยนี้กำลังทำจินตนาการตรงนั้นหล่นหายไป หันมาเน้นที่ CG และ 3D แทน (แต่เท่าที่เคยดูอนิเมชั่นชั้นนำยุคหลังๆ ทั้งของ pixar เอย dreamwork เอย… ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ดีนะครับ แต่จะเป็นการ์ตูนที่ถ่ายทอดออกไปในแนวทาง reality, sci-fi หรือ comedy เสียมากกว่า)
 
สำหรับผมเรื่อง ponyo นี่แค่ดูฉากเปิดตัวโปเนียวตอนแรกฉากเดียวก็สุดคุ้มแล้วครับ! แล้วตัวละครแต่ละตัวก็มีเสน่ห์ในตัวเอง เช่น ฟูจิโมะโตะ (พ่อของโปเนียวที่ดูออกแนวเพี้ยนๆ) ริสะ (แม่ของโซสึเกะที่เป็นหญิงแกร่ง) หรือแม้แต่ตัวโปเนียวเองที่ออกจะแก่แดดแก่ลมซะขนาดนั้น!! (แรง… 55 ซึ่งก็จะสังเกตได้ว่าการ์ตูนของมิยาซากิหลายๆเรื่องมักจะให้ตัวละครหญิงเป็นตัวละครนำ และมีบุคลิกกล้าแกร่งอยู่เสมอ) อีกฉากหนึ่งที่ผมชอบมากก็คือตอนที่โซสึเกะคุยกับพ่อที่อยู่บนเรือจากที่ไกลในตอนกลางคืน ด้วยการกระพริบสัญญาณไฟเป็นจังหวะ (ไม่แน่ใจว่าใช่รหัสมอร์สรึเปล่า?) ฉากนี้น่ารักมากครับ ^ ^
 
เป็นหนังอีกเรื่องที่ขอแนะนำและชักชวนให้เพื่อนๆไปดูในเดือนกันยายนนี้ครับ
ใครที่สนใจอยู่แล้ว หรืออยากจะเปลี่ยนไปดูแอนิเมชั่นบ้าง ไม่ควรพลาด!!

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s