Just another WordPress.com site

การมีเรื่องเป็นลาบอันสะเดิด…


การมีเรื่องเป็นลาบอันสะเดิด…
 
 
เดือนที่แล้ว หรือเดือนกรกฎาคม นับได้ว่าเป็นเดือนที่ผมมีเรื่องเยอะที่สุดในรอบหลายปีให้หลัง…
ปีนี้ผมเคยมีเรื่องแบบแรงๆครั้งหนึ่งก็ในเดือนเมษาฯ (เรื่องอะไรไม่บอก 55)
 
แต่เดือนกรกฎา… งานเข้าอย่างแรงครับพี่น้อง
มีเรื่องนับรวมๆกันได้เกิน 5 เรื่อง
"ติดหวัด 2009, มีเรื่องกับพี่มืดในผับที่ข้าวสาร, หวิดเข้าไปเอี่ยวเรื่องยาในผับที่รัชดา, มอไซค์ล้ม, มีเรื่องกับแรงงานเย็บผ้าในซอยบ้าน, ฯลฯ"
 
3 จากใน 5 เรื่องข้างบนนั้น ก็เป็นเพราะเพื่อนสาวต่างชาติที่พึ่งรู้จักกันเมื่อเดือนมิถุนา
เธอเป็นเด็กเที่ยว นั่นก็ทำให้ผมซึ่งแต่ก่อนเที่ยวบ้างแต่ไม่ถี่ ต้องหลงเข้าไปอยู่แหล่งอโคจรอยู่บ่อยครั้ง แล้วก็ได้เรื่องกลับมาแทบทุกครั้ง
 
ส่วนอีก 2 เรื่องนั้น…
เรื่องมอไซค์ล้มส่วนหนึ่งเป็นเพราะสุดวิสัย แต่อีกส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะความประมาท (อันนี้ก็ได้บทเรียนไปเต็มๆ)
ส่วนเรื่องมีเรื่องกับแรงงานฯนั้น มันเหลืออดจริงๆครับ เชื่อว่าบางคนคงจะเคยเป็น แบบจะมีบางวันที่เราจุดเดือดต่ำ แล้วพอเจอเรื่องที่มันสันขวาน มันก็จะระเบิดตูมขึ้นมาทันควัน
ซึ่งปกติแล้วผมเป็นคนไม่ชอบมีเรื่องมีราวกับใครหรอกครับ แต่เวลามีเรื่องขึ้นมาทีก็จะป๋ามาก, แรงมาก, เถื่อนมาก (เพื่อนบางคนบอก "ซ่าแบบหัวหน้าแก๊ง แต่แก๊งนี้ไม่มีลูกน้อง 555)
ยิ่งมีเรื่องในซอยบ้านนี่…  มันเสี่ยงมากครับ เพราะเราก็ไม่ใช่ตัวคนเดียว มีพ่อแม่พี่น้องอยู่ด้วย ถ้าไม่เหลืออดจริงๆเราก็ไม่อยากจะมีเรื่องหรอก (แล้วที่มีเรื่องเนี่ย ก็เพราะเจตนาจะไปปกป้องคนอื่นด้วยนะ ไม่ใช่เริ่มเรื่องจากตัวเองหรอก ผมเป็นแบบนี้ประจำ…)
แต่ก็ดีที่เรื่องมันผ่านพ้นไปได้!!!
 
เมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้วหลังจากที่ผมกลับมาจากผับหนึ่ง ก็มีอาการตาขวากระตุกติดกันจนมาถึงบัดเดี๋ยวนี้
ทีแรกก็คิดว่าเป็นเพราะเหล้า หรือไม่ก็โดนคนในผับเล่นของมา ฮา…. (วันนั้นมีคนส่งแก้วให้ดื่มครับ แล้วคือเหมือนอยู่ๆมันก็เริ่มเป็นหลังจากวันนั้น!)
แล้วอีกวันอยู่ๆแม่ก็ทัก "เนี่ยเมื่อคืนหมาที่บ้านมันเห่ากันไม่หยุด สงสัยเพราะเราไปมีเรื่องกับคนในซอยบ้าน น่าจะโดนเล่นของ" (เอ้า เอาเข้าไป ฮา…)
ผมแบบอยากให้แม่สบายใจ แล้วก็เรื่องพวกนี้แบบที่เค้าว่า "ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่" (บางคนคงเคยได้ยินประโยค "ขวาร้าย ซ้ายดี" กันนะ)
วันอังคารผมเลยไปทำสังฆทานที่วัดสระเกศ (ภูเขาทอง) ให้พระรดน้ำมนต์ เอาน้ำมนต์มาฝากแม่ด้วย!
(ผมเป็นคริสต์น่ะ ปกติเวลาผมไปวัดพุทธ ผมจะไปชมความสวยงาม ไหว้พระนิดหน่อย แล้วก็ทำบุญ แต่จะไม่ไปข้องเกี่ยวกับเรื่องพิธีกรรมหรอก)
แล้วเมื่อ 1-2 วันก่อนที่อาการตาขวากระตุกดีขึ้น ก็กระจ่างแจ้งด้วยตัวเองว่า…
"ไอ้ตากระตุกเนี่ย มันเป็นเพราะกล้ามเนื้อตาล้าครับ เพราะถ้าผมไม่อยู่หน้าคอมจะไม่มีอาการเลย แต่ถ้าอยู่หน้าคอมเมื่อไรจะเป็นทันที"
นี่ว่าถ้าปลีกตัวได้ กะจะหาวันว่างที่ไม่ต้องอยู่หน้าคอมสัก 2 วัน แต่ว่าช่วงนี้งานชุกเหลือเกิน เฮ้อ…. เศร้า
 
ไอ้การมีเรื่องเนี่ย บางทีมันก็เหมือนเป็นสีสันอย่างหนึ่งในชีวิตนะ (ได้หลั่งอะดรีนาลีน ได้ฝึกความเป็นมาเฟียเกทับชาวบ้าน ได้เหวี่ยง มันดี ลุ้นดี ตื่นเต้นดี 555 แลบลิ้น)
แต่มีเรื่องแล้วก็ไม่มีความสุขหรอกครับ….
จะมีเรื่อง เราก็ต้องเก๋ากว่าเค้า บลัฟเก่งกว่า, พวกเยอะกว่า, เส้นใหญ่กว่า ฯลฯ
มีเรื่องแล้วไม่สบายใจหรอกครับ 1 อาทิตย์ก่อนหลังจากมีเรื่องกับแรงงานในซอยบ้าน ผมเป็นเต็มๆ จะเดินไปไหนต้องเหลียวซ้ายขวามองหน้ามองหลัง พลางนึกในใจ "ใครจะมาแทงกู จะมายิงกูรึปล่าววะ?"
 
หลังจากมีเรื่องผมก็เริ่มมีสติ เข้าวัดเข้าโบสถ์บ้าง (ทั้งคริสต์ทั้งพุทธเลย) ใช้ชีวิตอย่างระวังมากขึ้น พยายามประมาทน้อยลง
(แต่ถ้าวันไหนจะมีเรื่องอีก คงช่วยไม่ได้ ก็คนมันแรง ฮา…. ขยิบตา)
 
การมีเรื่องเป็นลาบอันสะเดิด
แต่การไม่มีโรค/ไม่มีเรื่องนั้น.. เป็นลาภอันประเสริฐ!!!
Advertisements

One response

  1. Chanesd

    ขออำนวยอวยพรให้พ้นทุกข์ภัยนะครับตั้งสติครับ เมาไม่เดิด ฮา

    สิงหาคม 24, 2009 ที่ 3:45 am

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s