Advertisements

Just another WordPress.com site

1 วันกับ ‘เอมิ’ สาวนิฮองจินในถิ่นพะเยา (2)


1 วันกับ เอมิสาวนิฮองจินในถิ่นพะเยา (2)

 

      

เราสองคนเดินหารถเพื่อที่จะไปเที่ยวต่อ  เดินไปจนสุดถนนชายกว๊านก็เจอตลาดนัด

ผมเคยอ่านเจอว่าที่พะเยาจะมีรถไฟฟ้าให้บริการวนรอบเมือง ราคาแค่ 5 บาท แต่เวลาไปจริงๆแล้ว มีรถแวะเวียนผ่านมาให้เห็นน้อยมาก   ตอนนั้นเป็นเวลาสักบ่าย 3 โมง ผมไม่เห็นรถเลยสักคัน จึงเข้าไปถามไถ่คนท้องถิ่น ได้ความว่ารถหมดแล้ว ให้เราเหมารถมอไซค์รับจ้างไป

มอไซค์รับจ้างที่นี่มีลักษณะพิเศษคือเป็นรถมอเตอร์ไซค์พ่วงคล้ายๆพวกรถซาเล้ง

ในรถพ่วงมีเบาะนั่ง 2 ฝั่ง นั่งได้ 2-4 คนตามขนาดตัว   คนขับเรียกเงิน 60 บาทสำหรับการไป

วัดพระธาตุจอมทอง   เราใช้เวลาสัก 10 นาที ออกจากตัวเมืองและขึ้นเนินถนนสัก 2 กม.ก็ไปถึงที่นั่น   ข้างบนไม่มีรถรับจ้างเลย มีแต่รถนักท่องเที่ยวจอดอยู่ 2-3 คัน  

ผมเกรงว่าจะไม่มีรถกลับจึงขอให้คนขับช่วยรอ

คิดเท่าไรพี่?

บวกค่ารอ ขอเป็น 80 แล้วกัน แล้วจะอยู่นานสักเท่าไรล่ะ?

สักชั่วโมงได้มั้ยพี่?

โอ๊ย นานไป เดี๋ยวต้องไปรับลูกที่โรงเรียน ครึ่งชั่วโมงได้มั้ย?

ก็ได้ๆ ผมตอบตกลงแบบจำยอม เพราะถ้าไม่ได้มอไซค์รับจ้างคันนี้ ขากลับเราอาจต้องโบกขอติดรถนักท่องเที่ยวไป หรือไม่ก็เดิน!

 

 

04

 

วัดพระธาตุจอมทอง

 

                และเราก็ใช้เวลาไม่นาน เพราะข้างบนไม่มีอะไรมากนัก ที่นี่เป็นวัดแบบเล็กๆเรียบๆ

ในตัววัดมีพระธาตุสีทองอร่าม รอบๆมีพระสงฆ์และผู้ศรัทธากำลังฝึกสมาธิปฏิบัติธรรม

พวกเราจึงสำรวมด้วยความเกรงใจ

            เพื่อให้คุ้มค่ารถ ผมจึงชวนเอมิไปจุดชมวิวบนบันไดพญานาค  

เมื่อมองลงไปแล้วจะเห็นกว๊านพะเยาจากไกลๆ แต่พอถ่ายรูปมาแล้วแทบจะมองไม่เห็นเลย

เราเดินลงไปจนสุดขั้นบั้นไดถึงคุ้มประตู และวกขึ้นมาใหม่เพื่อขึ้นรถกลับกว๊าน   คนขับใจดีแถมให้เราด้วยการพาไปวัด ศรีโคมคำ เพื่อไหว้ พระเจ้าตนหลวง พระพุทธรูปที่ใหญ่ที่สุดในถิ่นล้านนา

ไหว้พระถ่ายรูปเสร็จแล้วเราก็กลับกัน

 

 

05

วัดศรีโคมคำ

            ในความคิดของผม เวลามาเที่ยงต่างจังหวัดไกลๆ โดยที่ไม่มีรถมาเอง

ถ้าคุณขี่มอเตอร์ไซค์เป็น การเช่ามอเตอร์ไซค์สักคันจะช่วยได้มาก

ในราคาวันละ 100-200 บาท (ไม่รวมค่ามัดจำ) คุณสามารถพาเพื่อนหรือแฟนไปไหนมาไหนได้สบาย ดีกว่าต้องไปเสียเงินหลายๆต่อให้กับบรรดารถรับจ้างที่ชอบขูดรีดคนต่างประเทศและคนต่างเมืองอย่างผม (หน้าตาบ้านนอกอย่างนี้ ต้องโขกให้หนัก 55)

            เมื่อก่อนผมรู้สึกคล้อยตามเวลามีคนพูดว่า คนชนบทชอบสิ้นเปลือง กู้เงินไปซื้อรถกระบะ, รถมอเตอร์ไซค์ ฯลฯ   แต่พอได้มาประสบกับตัวเองหลายๆครั้งถึงได้เข้าใจ   เพราะหลายๆจังหวัดไม่มีทั้งรถไฟฟ้า, รถแท็กซี่, หรือแม้กระทั่งรถเมล์   ดังนั้นการมีพาหนะของตัวเองจึงถือเป็นเรื่องจำเป็นทีเดียว

 

            วันนี้กลับกลายเป็นว่าผมเป็นไกด์นำเที่ยวพะเยาให้กับเอมิ หลายๆที่ที่ผมพาไปวันนี้-

เธอพึ่งได้ไปเป็นครั้งแรก   แค่วันเดียวเราก็ได้เที่ยวกันเกือบทั่วตำบลเวียง

            เรากลับถึงชายกว๊านตอนเกือบๆ 5 โมงเย็น   เอมิบอกว่าตอน 6 โมงเธอต้องกลับห้องพักเพื่อเตรียมการสอนสำหรับวันพรุ่งนี้   เรายังพอมีเวลา ผมจึงชวนเธอไปดินเนอร์-

ที่ร้านอาหารแถวๆชายกว๊าน   เอมิสั่งข้าวผัดกุ้ง ส่วนผมสั่งปลานิลทอดกรอบซึ่งเป็นเมนูแนะนำของที่นี่ พร้อมด้วยเบียร์   เราถึงกับตะลึงเมื่อพนักงานนำปลานิลมาเสิร์ฟที่โต๊ะ เพราะมันมีขนาดใหญ่พอๆกับท่อนแขนของผม

            นอกจากปลาแล้วยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้เอมิแปลกใจจนต้องถามผม

            “Is she a girl?” เอมิหันไปมองพนักงานเสิร์ฟที่เดินจากไป

            “No, no. Okama desu!” ผมตอบโดยใช้คำว่า okama ภาษาญี่ปุ่นแปลว่า กระเทย

            เอมิบอกว่าเธอแปลกใจที่เห็นสาวนะฮ้าในประเทศไทยเยอะมาก เช่นเดียวกับที่เพื่อนต่างชาติของผมหลายๆคนเคยบอก   ในสายตาคนต่างชาติคงมองว่าประเทศไทยเปิดกว้างให้กับเพศที่ 3 มากๆ (คุณว่าจริงรึปล่าว?)

            เท่าที่ผมสังเกต พนักงานในร้านนี้เป็นสาวประเภทสองแทบทั้งร้าน ทรงผมเสื้อผ้าเหมือนผู้หญิงเด๊ะๆ เพียงแต่หุ่นออกจะล่ำสันไปนิด (ฮา…)

 

            เราสองคนกินไปคุยไป เบียร์ทำให้การสนทนาของเรายิ่งออกรส   เราคุยกันสัพเพเหระ

            “You know, you are คนเหนือผมกล่าวลอยๆ

            “What’s it?” เอมิสงสัย

            ผมจึงอธิบายไปว่า คนเหนือ ก็คือ “North People” ในภาษาอังกฤษนั่นเอง เพราะตอนอยู่ญี่ปุ่นเธอก็อยู่เมืองฮ็อกไกโด เหนือสุดของที่นู่น   พอมาเป็นครูที่ไทย ก็มาสอนอยู่ที่พะเยา

            “How long do you plan to teach here?” “6 months?” ผมอยากรู้ว่าเธอจะอยู่สอนที่พะเยานานเท่าไร จึงเอ่ยปากถาม

            “No, may be 1 year!” เธอตอบ

            โอ้โห เธอตั้งใจจะสอนอยู่ที่นี่ตั้ง 1 ปี ไอ้ดีน่ะดีแน่ แต่พะเยาช่างห่างไกลเหลือเกิน คนทำงานเงินเดือนหมื่นอย่างผมคงไม่มีโอกาสที่จะแวะไปได้บ่อยๆ

 

            “If you go down to Bangkok, please don’t forget to tell me!”

            ผมบอกว่าถ้าลงมากรุงเทพอีกเมื่อไร อย่าลืมติดต่อผมด้วย

“Yep, sure.” เอมิตอบตกลง แต่คงอีกนานกว่าเธอจะมาที่กรุงเทพอีก

 

            บางครั้งผมก็แอบข้องใจว่าเธอทนอยู่ที่นี่ได้ยังไง เพราะสำหรับคนเมืองๆอย่างเรา

ชีวิตเรียบง่ายของเมืองเล็กๆเงียบๆดูจะน่าเบื่อเกินไป   แต่ในเมื่อเธอมีความตั้งใจที่ดี ผมก็ไม่อยากจะขัดศรัทธาและได้แต่เอาใจช่วย

 

 

06

กว๊านพะเยายามเย็น

 

 

กินเสร็จยังพอมีเวลาเหลือ ผมจึงชวนเธอไปนั่งเล่นที่ริมทะเลสาบ

ที่นี่ตอนเย็นอากาศดีมาก   บรรยากาศดูครึกครื้นกว่าเมื่อตอนบ่าย แต่ก็ไม่ถึงกับคึกคัก

คนท้องถิ่นเล่าให้ฟังว่าที่นี่จะทัวร์เกาหลีมาลงเป็นพักๆ พวกนักท่องเที่ยวเกาหลีจะชอบมานั่งเรือแจวหรือปั่นจักรยานน้ำ   แต่วันที่ไปผมเห็นแต่คนไทยเสียส่วนใหญ่ แซมด้วยนักท่องเที่ยวฝรั่งและเกาหลีบางตา

 

 

            ความจริงผมคิดว่าการท่องเที่ยวของที่นี่ยังมีศักยภาพพอที่จะพัฒนาไปได้อีกมาก

ไม่ว่าจะเป็นทะเลสาบกว๊านพะเยาซึ่งมีขนาดใหญ่ จะเปิดรีสอร์ต, ทำแพ, ล่องเรือคานูคายัค ฯลฯ

ก็ทำได้อย่างสบาย   อีกทั้งที่จังหวัดนี้อุดมไปด้วยอุทยานป่าเขาลำเนาไพร เหมาะสำหรับผู้ที่ชื่นชอบธรรมชาติและพวกนักเดินป่า   แต่อย่างที่เราเห็นๆกันอยู่ว่าพอที่ไหนมีการท่องเที่ยวบูมมากๆ ปัญหาอื่นๆก็มักจะตามมาเป็นขบวน   ดังนั้นบางทีความเป็นธรรมชาติและความเรียบง่ายของที่นี่อาจจะเป็นเสน่ห์ไปอีกแบบ และบางทีคนที่นี่ก็อาจต้องการให้มันเป็นอยู่อย่างนั้นก็ได้

 

            เอมินั่งข้างๆผม คงเพราะใกล้เวลาลาจาก และฤทธิ์เบียร์เริ่มจาง

เราสองคนจึงนั่งอย่างเงียบๆ ดื่มด่ำบรรยากาศริมน้ำยามเย็น

 

            “Koko ni sunderu, tokidoki sabishii?”

            ผมถามสื่อความนัยไปเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า อยู่ที่นี่เหงาบ้างไหม?

            “No, I have friends here.” เธอตอบว่าไม่หรอก ที่นี่เธอมีเพื่อนๆ

 

            ว้าจบข่าว… ผมอุตส่าห์ลุ้นให้เธอตอบว่าใช่ คิดว่าเธอจะเหงาบ้างสักหน่อย 55

สักพักผมชวนเธอไปนั่งกินลมที่ศาลา เราอยู่กันต่อได้อีกสักพักถึง 6 โมงนิดๆ เอมิก็ขอตัวเพราะต้องกลับไปเตรียมการสอนสำหรับวันพรุ่งนี้

 

 

07

ตัวเมืองพะเยายามค่ำ

 

ผมขอเดินไปส่งเธอ เราเดินผ่านตลาดนัดกลางคืนบนสวนสมเด็จย่า 80 ปี

ผ่านศาลหลักเมืองซึ่งอยู่ใกล้ๆกับโรงเรียนของเธอ   จนมาถึงถนนดอนสนามซึ่งเป็นทางแยก และนี่เป็นจุดที่ผมต้องแยกกับเธอ บ๊ายบาย เอมิ!”

 

            เอมิเดินกลับอพาร์ทเมนท์ไปทางซ้าย ส่วนผมเดินไปทางขวากลับโรงแรม

โอ้โน I don’t want to sleep alone! (ฮา….)

            ผมนั่งพักดูทีวีที่โรงแรมสัก 1 ชั่วโมง นั่งดูทีวีจอเล็กที่มีแต่ช่องฟรีทีวี แถมไม่ชัดอีกต่างหาก

ใจจริงผมคิดจะกลับเชียงใหม่เลยด้วยซ้ำ แต่รถคันสุดท้ายที่ออกจากสถานีคือรถรอบ 17.30 น.

ตอนนี้ไม่ทันซะแล้ว!

            ผมรู้สึกเบื่อๆจึงออกไปเดินเล่น ทว่าค่ำคืนของที่นี่เงียบเชียบมากๆ

พอหัวค่ำร้านรวงก็พากันปิด ผมเดินวนรอบตัวเมืองอยู่รอบสองรอบ และเดินวนกลับไปที่ชายกว๊าน บรรยากาศช่างเงียบสงบ แม้จะมีบรรดาร้านอาหารที่เปิดบริการในตอนค่ำก็ตาม

ในเมืองเล็กๆที่ชาวเมืองทุกคนเห็นหน้าค่าตากันและรู้จักว่าใครเป็นใครได้ไม่ยากแห่งนี้

มีแค่ห้างท้องถิ่นเล็กๆ 1 แห่ง และห้างโลตัสที่อยู่ไกลออกไปอีกหน่อย แม้แต่โรงหนังก็คงจะไม่มี

ผมไม่รู้จะทำอะไรเลยแวะเล่นอินเตอร์เน็ตสักพักเพื่อฆ่าเวลา หลังจากนั้นก็แวะกินปาท่องโก๋กับเต้าฮวย และแวะกินบะหมี่ก่อนกลับเข้าโรงแรม

           

            ไม่มีอะไรจะทำแล้ว นอนดีกว่า ขณะนั้นเป็นเวลา 3 ทุ่มเศษๆ ผมนอนทั้งๆที่เปิดไฟอยู่ เพราะกลัวจะมีผู้ไม่รับเชิญมานอนเป็นเพื่อน (บรื๋อ…)   ก่อนนอนผมอธิษฐานขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์

คุ้มครองและหวังว่าจะได้นอนพักผ่อนอย่างสงบ

            พอหัวถึงหมอนปุ๊บ ผมก็หลับปั๊บ   เตียงแข็งๆไม่เป็นอุปสรรค-

สำหรับการนอนในยามเหนื่อย   ผมหลับสนิท และหลังจากนั้นก็ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนกับว่าได้หลับไปทั้งคืน

            หา นี่พึ่งจะ 4 ทุ่มครึ่งเองเหรอ? ผมหยิบมือถือมาดูเวลาและผิดหวัง เพราะตอนนั้นคิดว่าคงจะถึงตี 5 แล้ว   ผมเริ่มเข้าใจความรู้สึกเวลาที่เพื่อนต่างชาติบางคนชอบพูดว่า

ตอนอยู่เมืองไทย เวลาเหมือนจะเดินช้า

เวลาผมอยู่ที่กรุงเทพ หรือที่เชียงใหม่ หรือที่จังหวัดใหญ่ๆ ผมแทบไม่เคยรู้สึกอย่างนี้เลย แต่พอมาอยู่ที่นี่แค่คืนเดียว ผมก็เป็นเสียขนาดนี้แล้ว ความเหงานี่ไม่ปรานีกันเลยจริงๆ!

            คืนนั้นผมหลับๆตื่นๆอยู่อย่างนั้น 3-4 รอบ และทุกครั้งผมต้องเผลอคิดไปว่า นี่เช้าแล้วสิ!”

แต่ว่าไม่เลย มันพึ่งจะ 5 ทุ่ม, เที่ยงคืน และตี 1 จนสุดท้ายเมื่อผมเริ่มชินกับที่ใหม่ ก็หลับยาวไปจนถึงเช้า คนเราจะคิดอะไรให้มากมาย ค่ำไหนก็นอนนั่น แค่มีที่ซุกหัวนอนก็บุญโขแล้ว

             ผมตื่นขึ้นมาตอนตี 5 ครึ่ง ตั้งใจจะออกไปเดินเล่นสักรอบก่อนเตรียมตัวกลับ แต่อากาศข้างนอกหนาวมากๆ จึงจำต้องเดินกลับมา ผมรีบล้างหน้าแปรงฟัน จัดแจงข้าวของ เพื่อให้ทันรถกลับเชียงใหม่รอบแรกสุดตอน 7 โมง

            ผมเช็กเอาท์เดินถือกระเป๋าไปที่สถานี ตอนใกล้ๆ 7 โมงผมโทรไปเพื่อล่ำลาเอมิ เธอยังไม่ตื่นดีเลย

            “I’m going back to Chiang Mai, now I’m going to the bus station.”

            ผมบอกเอมิว่ากำลังจะไปที่สถานีเพื่อเดินทางกลับ

            “Ok, please take care.” เธอกล่าวตอบ

            “You too, take care!   Nihongo oshiete, ganbatte kudasai!”

            ผมกล่าวอวยพรให้เธอสำหรับการเป็นครูที่นี่

          “Bye bye” เรากล่าวล่ำลากัน

 

            ผมไปถึงสถานีและได้ตั๋วไปเชียงใหม่รอบแรกสุด 7 โมงครึ่ง   ถึงเป็นรถเมล์ร้อนก็เอา เพราะขี้เกียจรอรถรอบถัดไปอีกชั่วโมง

           

ผมไม่รู้ว่าจะได้เจอกับเอมิอีกเมื่อไร

            แต่หวังว่าเราคงจะได้เจอกันอีก ไม่ในพะเยา ก็ในกรุงเทพ

            ซาโยนาระ มาตะ!” ลาก่อนและพบกันใหม่ สาวนิฮงจินในถิ่นพะเยา

 

 

08

มาตะ เอมิ

 

 

:-> ;-> :->  :-> ;-> :-> :-> ;-> :->  :-> ;-> :->

Advertisements

3 responses

  1. PiYaCHaT

    จะถามอยู่เชียวว่าเขาเป็นใครหนอ..เขามาจากไหนนนน..
    แต่ที่สำคัญ ได้ความรู้ใหม่เอี่ยม
    หลังจากอ่านบลอกจบก็คือ
    เพื่อนเราพูดภาษาญี่ปุ่นได้ยาวเฟื้อยเชียวน้า…
    อุอุ
    สาวญี่ปุ่น คิกขุเช่นเคยเนอะ
    คนนี้เพื่อนเราปิ๊งๆๆอยู่อ่ะจิ ใช่ปะ สารภาพมาซะดีดี

    ธันวาคม 27, 2007 ที่ 2:08 pm

  2. Piyachai

    ก่าจะเห็นเอมิ หลอกให้อ่านซะจบเลยอ่ะ 55555555555

    มกราคม 2, 2008 ที่ 8:50 am

  3. Rika W

    เอ้ยย เพิ่งมาได้อ่าน หนุกดีอะ แล้วก้อ สาวเจ้านี่ น่ารักนะยะ

    มกราคม 8, 2008 ที่ 5:23 pm

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s